Pamięć

Wciąż się dziwię

Jakim cudem

mogło do tego dojść

Bo najłatwiej na historię

patrzy się z góry

Z chłodem wyższości

współczesnych

Nie zastanawiając się

Zapominając

Z czego historia

śmiać się lubi najbardziej

Dlatego

Wciąż w głowie

Zmieścić mi się nie może

Bezczelność człowieka

Nad którą mogę już

tylko uronić łzę

I pamiętać

Bo gdybym zapomniała

Zabiłabym tych ludzi

najokrutniej

Dlatego otwieram rany

Na nowo

Raz po raz

Tak aby tułacze wieków

w końcu zasmakowali

spoczynku

Pamięć

To jedyne

o co proszą

O naszą ludzką powinność

Ale ile człowieczeństwa

jeszcze w nas zostało?

Zabójca

Jestem zabójcą
Choć nikt nigdy mnie nie skaże

Codziennie stawiam czoła odbiciu
Które mówi do mnie
Jesteś winny

Ale ja z gracją uśmiecham się
Składam usta do pocałunku
i pluję mu w twarz

Jestem zabójcą
Choć nikt nigdy nie wyceni mojej głowy

W moim arsenale
połyskują szyderczo
wypielęgnowane noże słów
kolekcjonowanych przez lata

W końcu co cię nie zabije
To cię wzmocni
Nieprawdaż

Niezapominajka

Już dawno przestałam żyć

Została tylko otępiała skorupa

której wciąż się dziwię

że się jeszcze rusza

Bo po co żyć

jeśli jedyny powód

mojego istnienia

został mi zabrany

Nie mogę patrzyć

na te wszystkie rzeczy

tak malutkie

jak ziarenka grochu

Co jeszcze kilka dni temu

wydawało mi się

niemożliwe

W końcu dlaczego

miałabym mieć

powód

do smutku

O Boże błagam

wychyl się zza światła

I obudź mnie z tego snu

Koszmaru otwartych oczu

Wybaw mnie

Obudź z koszmaru

bezradności i winy

Z bólu rozwarstwiającego duszę

która już dawno zaczęła śmierdzieć

Wybaw mnie

Codziennie na osobności

Składam niezapominajkę

na mogile usypanej głęboko

tam gdzie tylko ja mogę zajrzeć

I ronię łzę,

której nikomu nie pokazuję

Motyl

Och jak bardzo bym chciała
unieść się
oderwać od ziemi
i rozchylić swoje wielobarwne skrzydła

Ale nie mogę
Nie jestem w stanie

Jeszcze tylko cztery
Wtedy będę szczęśliwa

Jeszcze wszyscy zobaczycie
jaka będę piękna

Dopóki nie dopełni się samodestrukcja
brnę twardo w tę otchłań
którą jestem sama
I powoli
niezauważalnie
Wtapiam się tam
Skąd nie ma ucieczki

Czemu motylowi dane jest
żyć tak krótko?

Tak, że nie jest w stanie
sam zauważyć swojego piękna?

Wrażliwiec

Naśladując innych naciągam
swoje człowieczeństwo
Do granic możliwości

Ale to wciąż za mało

W końcu inne
równa się złe

I ono niezauważalnie we mnie pęka

Zacierają się granice
Już nie wiem czym jest to „ja”
które podobno siedzi gdzieś
głęboko

Czy można wciąż
nazwać to życiem?

W końcu w środku
już nie ma „mnie”
bo już dawno zostałam wyżarta
Przez nich

I nie mogę się ich nawet spytać
czy smakowałam

Ale nie wiem czy tego żałuję

Bo czy pustka może czegoś żałować?

Krzyczę

Otwieram oczy
I krzyczę
Swoją ciszą

Ale przecież nikt
nie słyszy

Krzyczę swoją ciszą
Swoim głosem
Swoim ciałem
Swoją duszą

Krzyczę

Ale przecież nikt
nie słyszy

I ta cisza odbija się echem
W pustce
Która kiedyś miała czelność
mienić się konkretem

Która już dawno
utraciła swój pierwotny kształt

Krzyczę

Zastanawiając się
czy mój głos jest
dostatecznie cichy
By nie musieć się
przed nikim spowiadać